Samoocena to afektywna (uczuciowa, emocjonalna) reakcja człowieka na samego siebie; encyklopedycznie: „uogólniona postawa w stosunku do samego siebie, która wpływa na nastrój oraz wywiera silny wpływ na pewien zakres zachowań osobistych i społecznych. Podstawą samooceny jest samowiedza, czyli zespół sądów i opinii, które jednostka odnosi do własnej osoby”. Wtedy, gdy nasza samoocena jest wyższa, to nie tylko czujemy się lepiej sami ze sobą, ale stajemy się również bardziej odporni na niepowodzenia. Ale tak, jak wspaniale jest mieć wyższą samoocenę, tak jej poprawa, czyli to co powszechnie nazywa się „dowartościowaniem” okazuje się nie być łatwym zadaniem. Trzeba też mieć świadomość, że niestabilną a nawet bardzo zmienną samoocenę jeszcze bardziej komplikuje fakt, że obejmuje ona zarówno naszą całościową ocenę samego siebie, ale także to, co myślimy o sobie w konkretnych dziedzinach naszego życia. Ponadto – posiadanie wysokiej samooceny jest dobre, ale przy zachowaniu umiaru. Deklaracja np. “Odniosę wielki sukces.” jest bardzo popularna, ale ma jedną wadę – u ludzi z niskim poczuciem wartości zazwyczaj wywołuje gorsze samopoczucie. Dlaczego? Kiedy nasza samoocena jest bardzo niska, wtedy taki optymizm – pomimo, że tylko słowny – po prostu jest  sprzeczny z naszymi dotychczasowymi i często w nas samych utrwalonymi przekonaniami. W związku z czym wiedząc, że samoocena powstaje z naszych realnych umiejętności i osiągnięć w dla nas istotnych dziedzinach życia, zawsze jest lepiej tego typu twierdzenie zamienić w deklarację wytrwałości aż do osiągnięcia obranego celu, co jest niezwykle ważne z tego powodu, że największą przeszkodą dla poprawy samooceny jest to, że kiedy źle o sobie myślimy, to jesteśmy także odporni na komplementy. Pomimo, że wówczas,  gdy poszukujemy pomysłu na samych siebie, najbardziej one są nam potrzebne.

Karta Praw Osób Niepełnosprawnych
Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
z dnia 1 sierpnia 1997 r. (M.P. Nr 50 poz. 475)

§ 1. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uznaje, że osoby niepełnosprawne, czyli osoby, których sprawność fizyczna, psychiczna lub umysłowa trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza lub uniemożliwia życie codzienne, naukę, pracę oraz pełnienie ról społecznych, zgodnie z normami prawnymi i zwyczajowymi, mają prawo do niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia oraz nie mogą podlegać dyskryminacji. Sejm stwierdza, iż oznacza to w szczególności:

1. dostępu do dóbr i usług umożliwiających pełne uczestnictwo w życiu społecznym;

2-4 >>>

Close Menu