Samokrytyka jest cenna a nawet konieczna. Jednakże wówczas kiedy nasza samoocena jest niska, możemy ją dodatkowo osłabić będąc wobec siebie samokrytycznym. Z tego względu w dialogu „ja” z samokrytycyzmem zawsze należy unikać zaniżania samooceny, a krytycznymi przemyśleniami nie można niszczyć samego siebie. Szczególnie, że nawet najbardziej będąc srogą samokrytyka nie może być krytykanctwem, czyli niesłuszna i nierzeczowa. Tym bardziej, że – jak tłumaczy słownik języka polskiego – krytykanctwo to krytyka dla krytyki oraz nagminne wytykanie nieistotnych błędów lub braków a nawet nieistniejących. Do czego mogą być zdolne osoby dostrzegające swoją „inność” w niepełnosprawności, a zwłaszcza te, które nie potrafią z byciem „innymi” od znaczącej większości ludzi się pogodzić. Stąd też akceptacja niepełnosprawności oraz postrzeganie siebie i własnego zachowania rozumianego jako styl życia, w kontekście ograniczeń wynikających z tejże niepełnosprawności  jest niezbędne. Zwłaszcza wtedy, gdy ograniczenia zdrowotne mają istotny wpływ na potrzeby i możliwości osoby niepełnosprawnej. Co z kolei nie musi oznaczać przegranej, a tym bardziej stawiania siebie samego poza linią boiska na którym „gra” życie. Osoba niepełnosprawne w wyniku samokrytyki nie może, a na pewno nie powinna stawiać siebie na aucie aktywności społecznej. Samokrytyka nie jest celowym niedowartościowaniem siebie i na pewno nie może prowadzić do izolacji, i zerwania kontaktów społecznych. Szczególnie, że samoocena nie polega na  samooskarżaniu się i/lub  obarczaniu siebie winą za to na czego zaistnienie z reguły nie miała wpływu osoba borykająca się z problemem niepełnosprawności. Zatem z tego powodu, iż „jestem…” twierdzenie, że „jestem gorszym człowiekiem” nie ma najmniejszego sensu.

Karta Praw Osób Niepełnosprawnych
– ciąg dalszy

… prawo osób niepełnosprawnych do:

2. dostępu do leczenia i opieki medycznej, wczesnej diagnostyki, rehabilitacji i edukacji leczniczej, a także do świadczeń zdrowotnych uwzględniających rodzaj i stopień niepełnosprawności, w tym do zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze, sprzęt rehabilitacyjny;
3. dostępu do wszechstronnej rehabilitacji mającej na celu adaptację społeczną;
4. nauki w szkołach wspólnie ze swymi pełnosprawnymi rówieśnikami, jak również do korzystania ze szkolnictwa specjalnego lub edukacji indywidualnej;

5-6 >>>

Close Menu